Korzystne warunki klimatyczne, a zwłaszcza całoroczny napływ względnie ciepłych mas powietrza atlantyckiego, dodatnie anomalie termiczne zimy i ciepłe lata, sprawiają, że las w Fennoskandii sięga dalej na północ, niż w innych częściach półkuli północnej, z wyjątkiem środkowej Syberii. W północnej Finlandii i na sąsiednich obszarach Norwegii północna granica lasu sosnowego osiąga 70°18' szerokości geograficznej północnej, a lasy i zarośla brzozowe rosną jeszcze dalej na północy.

Pomimo jednak sprzyjających warunków klimatycznych flora tych obszarów jest pod względem odmian uboga. Powodem tego było stosunkowo niedawne plejstoceńskie zlodowacenie, gdy jeszcze przed 25 000 lat cała Skandynawię pokrywał lądolód, oraz negatywne czynniki utrudniające w okresie polodowcowym ponowne rozprzestrzenienie się roślin jak i zwierząt.

Wielkie regiony albo strefy roślinne Finlandii uwarunkowane są zróżnicowaniem klimatycznym. Wewnątrz ich występuje jednak znaczna różnorodność wywołana bądź lokalnymi warunkami klimatycznymi, bądź właściwościami glebowymi i procesami historycznymi łącznie z wpływem gospodarki ludzkiej. Wszystkie te czynniki określają zespoły roślinne w obrębie wielkich, klimatycznie uwarunkowanych regionów zaznaczających się zmiennością szerokich stref roślinnych w kierunku z północy na południe.

W północnej Laponii Fińskiej strefę roślinności arktycznej reprezentuje pseudotundra występująca wyspowo zwłaszcza na obszarze fieldów, gdzie wpływ wysokości i rzeźby zbliża warunki klimatyczne do arktycznych. Chociaż późne topnienie śniegu zapewnia wystarczającą wilgotność mimo niedostatecznych opadów letnich, to jednak okres wegetacyjny jest tu krótki. Brakuje wskutek tego drzew, panują niskie, odporne na mróz, karłowate krzewinki, głównie wrzosowate (Ericaceae). Lokalnie występująca trwała zmarzlina (permafrost) sprzyja sporadycznemu istnieniu torfowisk palsa, zwykle w pobliżu granicy lasu.

Strefa roślinności subarktycznej stanowi przejście pomiędzy właściwą strefą arktyczną a strefą borealnych, północnych lasów. Stanowi ona mimo pewnego wpływu gospodarki bezpośrednie przedłużenie północnorosyjskiej leśnej tundry tzw. lasotundry, nazywanej w Laponii vidda. Północną granicę tej strefy wytycza polarna granica zasięgu drzew, reprezentowana przez gatunek niskiej brzozy, której pojedyncze egzemplarze oraz zwarte lasy brzozowe występują o wiele dalej na północy niż jakiekolwiek drzewa iglaste. Na południu strefa roślinności subarktycznej osiąga granicę lasów iglastych.

Na południe od strefy subarktycznej rozciąga się bardzo szeroka strefa północnych lasów iglastych z charakterystyczną roślinnością niską mchów i porostów. Główny skład drzewostanu obok sosny stanowi tu świerk pospolity, który pojawił się później w postglacjale. Lasy te uważane są powszechnie za zachodnie przedłużenie tajgi zajmującej północne obszary Eurazji i Północnej Ameryki. Ostatnie zlodowacenie z jednej strony opóźniło tu powrót roślinności, z drugiej, stwarzając na dużych, równinnych obszarach Finlandii bardzo podobne warunki glebowe, wpłynęło na wielką monotonię lasów iglastych oraz niskich i wysokich torfowisk. To gatunkowe ubóstwo lasów przejawia się obecnie dużym rozwojem przemysłu drzewnego Finlandii.

W rzeczywistości jednak, mimo tej przestrzennej jednorodności, w strefie lasów iglastych pojawiają się jako domieszki gatunki liściaste, jak brzozy, olchy, osika, jarzębina, wierzba iwa oraz rozmaite rodzaje kruszyny. Sięgają one dosyć daleko na północ, poza brzozami olchy (olsze) nawet w pobliże koła polarnego.

Dużą rolę w strefie północnych lasów iglastych pełnią różnego typu bagna i wysokie oraz niskie torfowiska, zajmujące ok. 30% powierzchni kraju. Wyróżnia się wśród nich uboższe w gatunki roślin torfowiska wysokie, zwane mszarami lub torfowiskami sphagnowymi z mchem torfowcem i gatunkowo bogatsze torfowiska niskie, zwane łąkowymi.

Skrajne południe zajmuje strefa północno-europejskich lasów mieszanych. Jej północną granicę utożsamia się z północnym zasięgiem dębu, stąd często stosowana jest dla niej nazwa "strefa dębu". Na równinach Finlandii, gdzie wielkie powierzchnie jezior w dużym stopniu łagodzą strefowy wpływ klimatu, granica pomiędzy strefą lasów iglastych a mieszanych jest trudno uchwytna. Najczęściej spotykane drzewa to: lipa drobnolistna, klon zwyczajny, wiązy, leszczyna, jesion, dąb szypułkowy oraz endemiczne rodzaje jesionów.

Poza tymi gatunkami drzew w lasach Finlandii rośnie na bagnach sosna bagienna, na północy zaś relikty polodowcowe - brzoza karłowata i równie karłowata wierzba polarna. Na południu pospolity jest jałowiec. powszechne we wszystkich lasach są wrzosy, borówki brusznice, na bagnach żurawina, maliny błotne oraz malina moroszka, mchy i porosty, a zwłaszcza na północy charakterystyczny mech - chrobotek reniferowy.

Tekst na podstawie książki pt."Finlandia" Wojciecha Walczaka, Warszawa 1973